.. .انگشت اشاره شان روی ماشه بود . مقابل دیواره ی سیمانی ، ایستاده بودند ام و دست‌هایم را از پشت بسته بودند . هرم گرمای نیمروزی ی تابستان مستقیم جمجمه ام را نشانه رفته بود و عرق از پیشانی م قطره قطره می چکید و مژه هایم خیس می شد و سنگین ، و هرچه می کردم ، باز ، دیدم تار می ماند ، و دستی نبود تا عرق از چشم ها بِستُرَم . مغزم از هر فکر و خیالی لبریز . افکار پوچ و کوتاه و زود گذر همه ی ذهن ام را آکنده بود . لحظه ای به نانوای محله ، دمی دیگر غم پدرم ، چشمان منتظر خواهرم بدیده می آمد و دستان رو به آادامه مطلب

.. .از این خرابه تا کجا ... ؟!!!گریز نیستبه ماندن م امید نیست به رفتن م ( هجرت م ) امید نیست به هر کجا قدم نهم---------------------- دوباره آسمان ِ من همین----------------------- زمین ِ من همین----------------------- نوشت ِ سرنوشت ِ من همین*------------------------ دوباره سهم ِ من همین ... ./...سروده ی : ۱۵ / ۱۰ / ۱۴۰۴...ادامه مطلب

. . . اکنونی که در آنیم ، چه زمانی ، در چندمین سال از کدامین هفته و روز است ؟! رسیده بودم لنگان و با پای افزاری پاره . نای یکجای ماندن ام نبود و توان به دیگر جای شدن ام نیز .... پشت سر کویری گرسنه و بلعنده ، پیش رو برهوتی تشنه و مکار ... هم چنان بر جای بودم . آن سوی تر ، مارمولکی چالاک خود را به سایه ی بوته ی خاری کشاند ، در ناپیدای شن زار به یکباره ماری چست بدهان اش گرفت و ... ترس م امان ماندن نداد و پای کشان ، قدم وامانده را تند کردم به گریز ، به گمانی

...بر چهره ی گل نسیم نوروز خوش ست بر طرف چمن روی دل افروز خوش ست از دی که گذشت هر چه گویی خوش نیست خوش باش و مگو ز دی که امروز خوش ست " جناب خیام "...کابوس ۱۴۰۲ هر چه بود ، طی شدتا ببینیم ۱۴۰۳ چه خوابی برای مردمان صبور سرزمین من دیده ست .خدایا ! رحمی و رحمتی ....... ادامه مطلب

...کیستی سیاهی ؟!!!وندر این تیره شب ره ناپیدابر در استاده ای به چهکار؟!دل به امید چه بسته ای.......................... ای مرد ؟!!راه ، بیراه کرده ای ، انگار !!!؟مقصد ار جای دیگر ات بوده ستگام بر ره نهاده ، برو ...این گسسته طاق و ایوان راجز من ش همدم و مونسی نخواهی یافتآسمان هم به روز من گرییدلطف باران شباغ همسایه را خندانداشک های پنهان شسقف این خانه را رمباندو چو خورشید جلوه گر شد و تابیدگرمی ش تاک را به رقص آوردلیکنیزه را به جان من بنشاندرهگذرمرکب خویش می جهاند............................... به تاختتندر تازیانه اش امااستخوان من سوزاندپای در رکاب نه ، برگردکس نمی آید ات به استقبال ... ./...سروده ی : ۹ / ۱ / ۱۴۰۳... ادامه مطلب

. . . سیبی از شاخه فتاد دل من رفت از دست ... ./ . . . سروده ی : ۲۵ / ۹ / ۱۴۰۲ . . .

...چه دیری و چه دور مرد روزهای سخت امروزنشانی از تو در من نیست غریبه ات می خوانند وهیچ حرفی در تو نیست چه پیر و شکسته ای . چه صبور ... !!!!! ./ ...سروده ی : ۳۰ / ۱۱ / ۱۴۰۲... ادامه مطلب

...به شب گریه های من ای دوست ، عادت مکنبه این واژه های تمنا ، خیانت مکن اگر چه میان مه و مهر ، فراق ست و هجرتو بر آرزوی دل من ، سعایت مکن ./...سروده ی : ۲۸ / ۹ / ۱۴۰۲... ادامه مطلب

...دشتی هموار ، هوایی غروب گاهی با خنکایی مطبوع . نرمه بادی که شاخه های خرد را به رقص ، سر ذوق آورده . و در پناه درختی کهنسال که سر به آسمان سوده و دل قوی داشته به تکیه گاهی بودن برای همراهی ی آرامش خاطر من و تو .....خورشید رخ به دامان ابری سپید پوشانده ، خمیازه کشان در انتهای دشت ، حریری نقره گون بر سر می کشد و بخواب می رود .آن سو ترک ، در گوشه ای از پهنای بی کران این گنبد بر فراز افراشته ، ماه چون دخترکی نقاب بر چهره ، نیمی از صورت خود نمایان کرده به نگریستن ، و گویی به تبسمی، ما را نشان کرده است. غنوده در آغوش یکدیگر ، سر بر سر هم نهاده ، سرخوشانه به گپ و گفتیم . دستی بر گردن ت حلقه زده ، تو از هر دری سخنی می گویی ، و من بجان می نوشم ، که گفتن ات را دوست می دارم . من این واژه های برآمده از جان شیرین ات را چو جان شیرین ، دوست می دارم . و تکانه های لبان سرخ چشم نواز ات را به نت خوانی ی کلام ، دوست می دارم .سکوت می کنی ، سکوت ات را دوست می دارم . اما نباید چندان دراز باشد این سکوت . ناگزیر ، به پرسشی اندرونه ات را می کاوم ، تا باز لب بگشایی و بگویی و بشنوم .به نگاه دلداده گی به آن که در آغوش گرفته ام می نگرم ، و وجودم سرشار می شود از خواستن اندامی به قاعده ، پر از لطافت و زیبایی . ساز خنیاگر صدای ت در من است و رقص نسیم گونه ی اندام دل فریب ت در برابرم .آن چه که نمی دانم چیست در درون م می جوشد و تاب و طاقت ام را طاق می خواهد . من اما مقاومت میکنم . می خواهم ات و نمیخواهم کلام ت بریده شود .دستی دور بازو ت می اندازم و تو را که کمی سریده ای بالاتر می کشم و این بار تنگ در آغوش ات می گیرم و به خود می فشارم ، و با این حال ، تو دل آرام و آسوده ، چونان کبوتری در میان دستان م بغ بغویادامه مطلب

...نه چشمی بر هم می توان م نهادنه حواسی می توان م مجموع کردخواب زده ای پریشان احوال را مانمکوچه گردی بی نشان مانده*رد پای رهگذرانبه گنداب ام می کشاند ... ./...سروده ی : ۶ / ۹ / ۱۴۰۲.. ادامه مطلب

     مانده بودم که آیا درست است که بخواهم کلی از مطالب قدیم را در قالب این وبلاگ قرار دهم یا نه ! باز فکر کردم که به هر حال این یک متن است که دیدگاه دیگران می تواند در بهتر شدنش کمکی باشد ٬ چرا دریغ کنم از خودم نظر بسیاری خوبان را در مورد این مطالب ٬ گر چه شاید بعضی تحریر ها رنگ کهنه گی به خود نگیرند و بعضی از اول کهنه باشند .     بسیاری از دست نوشته ها ، بخصوص اشعار نیاز به باز بینی و اصلاح دارد و بعضی شان را حتا باید دور می ریختم اما چون وقت ضیق و مجالم اندک است ، همه را به همان شکل شاید مشکل دار ِ اولیه ثبت می کنم تا کی زمانی دست دهد به تصحیح . امید که بر من و این نوشته های الکن ببخشایید .به گمانم این شعر  لاادری باشد زبان حال من :شاعر نی م و شعر ندانم که چه باشد / من مرثیه گوی دل دیوانه ی خویشم     اما آن چه در این میان برای من مطرح است جدای از دانستن دیدگاه شما دوستان ٬ انتخاب این وبلاگ به عنوان نوعی آرشیو دست نوشته های من است که می خواهم اگر یارایی باشد به مرور همه ی آن چه را سالیان دور نگاشته ام از دفاترم به این صفحات منتقل کنم .     تا چه مقدور باشد و چه پیش آید ............     در ضمن دوستان عزیز ! از آن جایی که سعی می کنم از نوشته های دیگران در این جا استفاده نکرده و همه انعکاس آثار خوب و بد خودم باشد ، بدون ذکر ماخذ برداشت نکنید . ادامه مطلب

. . . گم شدم در راه عابری مرا رقصاند و کسی برایم سکه ای انداخت بعد از آن تمام آبی ی حوض های نقاشی سرخ گون شدند ./ . . . سروده ی : ۸ / ۷ / ۱۴۰۲ . . .

     مانده بودم که آیا درست است که بخواهم کلی از مطالب قدیم را در قالب این وبلاگ قرار دهم یا نه ! باز فکر کردم که به هر حال این یک متن است که دیدگاه دیگران می تواند در بهتر شدنش کمکی باشد ٬ چرا دریغ کنم از خودم نظر بسیاری خوبان را در مورد این مطالب ٬ گر چه شاید بعضی تحریر ها رنگ کهنه گی به خود نگیرند و بعضی از اول کهنه باشند .     بسیاری از دست نوشته ها ، بخصوص اشعار نیاز به باز بینی و اصلاح دارد و بعضی شان را حتا باید دور می ریختم اما چون وقت ضیق و مجالم اندک است ، همه را به همان شکل شاید مشکل دار ِ اولیه ثبت می کنم تا کی زمانی دست دهد به تصحیح . امید که بر من و این نوشته های الکن ببخشایید .به گمانم این شعر  لاادری باشد زبان حال من :شاعر نی م و شعر ندانم که چه باشد / من مرثیه گوی دل دیوانه ی خویشم     اما آن چه در این میان برای من مطرح است جدای از دانستن دیدگاه شما دوستان ٬ انتخاب این وبلاگ به عنوان نوعی آرشیو دست نوشته های من است که می خواهم اگر یارایی باشد به مرور همه ی آن چه را سالیان دور نگاشته ام از دفاترم به این صفحات منتقل کنم .     تا چه مقدور باشد و چه پیش آید ............     در ضمن دوستان عزیز ! از آن جایی که سعی می کنم از نوشته های دیگران در این جا استفاده نکرده و همه انعکاس آثار خوب و بد خودم باشد ، بدون ذکر ماخذ برداشت نکنید . ادامه مطلب

     مانده بودم که آیا درست است که بخواهم کلی از مطالب قدیم را در قالب این وبلاگ قرار دهم یا نه ! باز فکر کردم که به هر حال این یک متن است که دیدگاه دیگران می تواند در بهتر شدنش کمکی باشد ٬ چرا دریغ کنم از خودم نظر بسیاری خوبان را در مورد این مطالب ٬ گر چه شاید بعضی تحریر ها رنگ کهنه گی به خود نگیرند و بعضی از اول کهنه باشند .     بسیاری از دست نوشته ها ، بخصوص اشعار نیاز به باز بینی و اصلاح دارد و بعضی شان را حتا باید دور می ریختم اما چون وقت ضیق و مجالم اندک است ، همه را به همان شکل شاید مشکل دار ِ اولیه ثبت می کنم تا کی زمانی دست دهد به تصحیح . امید که بر من و این نوشته های الکن ببخشایید .به گمانم این شعر  لاادری باشد زبان حال من :شاعر نی م و شعر ندانم که چه باشد / من مرثیه گوی دل دیوانه ی خویشم     اما آن چه در این میان برای من مطرح است جدای از دانستن دیدگاه شما دوستان ٬ انتخاب این وبلاگ به عنوان نوعی آرشیو دست نوشته های من است که می خواهم اگر یارایی باشد به مرور همه ی آن چه را سالیان دور نگاشته ام از دفاترم به این صفحات منتقل کنم .     تا چه مقدور باشد و چه پیش آید ............     در ضمن دوستان عزیز ! از آن جایی که سعی می کنم از نوشته های دیگران در این جا استفاده نکرده و همه انعکاس آثار خوب و بد خودم باشد ، بدون ذکر ماخذ برداشت نکنید . ادامه مطلب

...نه از این گونه مست و نا هشیارنه از این دست..................... دردمند و ناخرسندروزها....... گیج و گول و سر در گمشب..... خمیده کمر........... سر فکنده................... زخم خورده از مردمنه توانی......... که ایستا باشینه شکیبی........ که تن رها باشیوه چه سخت و................ غم آلوده ............................ رنج آور ره سپردیم ......... بر مسیر وهم انگیزنه پناهی ......... پشت این آوار نه امیدی.......... پشت این پرچین ./...سروده ی : ۱۲ / ۵ / ۱۴۰۲... ادامه مطلب